Yaşadığı tatsız olaydan sonra Ahmet Kaya gurbetin sanatçısı oldu. Ülkesinde vatan haini ilan edildi kimilerince ve gurbette gönlü kırık ötelere yelken açtı. Yıllar sonra kendisini yerenler birer birer günah çıkardı. Faydası var mıydı meyyite bilemem. Ama ne zamanki vatan sevgisiyle ilgili sözleri ekranlara yansısa onu hep vatan haini olarak görmek isteyenler kırmızı sarı yeşil bayraklar altında verdiği konser görüntülerini gözümüze soktu. Bizde tam iyi bir şey söyleyecekken hafiften bir ürkeklikle ağzımıza tıkılan sözleri yutkunduk.
Ne hallere düştük Ya Rabbi. Bu nasıl kutuplaştırılma böyle? Bütün ideolojileri bir kenara bırakabilen herkes Ahmet Kayanın müziğine hayran olur. İddialı bir söz belki ama böyle düşünüyorum. Hayır diyen yine ideolojisini kenara atamamıştır.
Neden bu yazıyı yazıyorum. Günlerdir Ahmet Kaya’nın müziğinde teselli buluyorum, içimdeki hicran ateşini onun şarkılarıyla söndürmeye çalışıyorum. Vatan sevdasını iliklerine kadar yaşayan ama haksızca suçlanan birinin hissiyatını anlamak için aynı iftiraya uğramak gerekmiş. Hele hele yumruk aynı yerden gelince tadı da başka oluyormuş! ÖZ vatanında parya olmak neymiş Ahmet Kayayı dinlerken Ahmet Kaya ya hak vererek anlıyorum. Niye bu adamın şarkılarında hüzün var sorusunu ancak onun gibi yalnızlaştırılan ve anlaşılamamanın ızdırabını yaşayan anlarmış. Derdini anlatamamanın derdini çekmeyen Ahmet Kaya’yı anlayamaz Ahmet Kaya’yı sevemezmiş meğer. 35 yaşında kendimi yeniden ilk okuldaymış gibi hissediyor ve her şeyi sil baştan en doğrusuyla öğreniyorum. Tam öğrenebilmiş miyim herşeyi bilemem. Ama anlaşılamamanın ne demek olduğunu artık iyi biliyorum.
Ufukturu 
Yorum bırakın