Penceremin kenarinda bir sarkiyla karsiliyorum güneşi. Ama yalniz ama sessiz…
hep hayalde yasamak nasıl bilirmisin esmerim?
Gözlerindeki siyahta kayboluyorum ve kuslarin civildaşmaları bizim gülüşmelerimizi hatırlatıyor
ben her animda seni yasiyorum esmerim
Bugday teninde kendimi hasat ediyorum,
Kavruluyorum gülüşünün sıcağında
Ellerin oksuyorken yüzümü ben nefesinle hayat buluyorum
Ve gun dogarken yine sensiz
Hayalinle avutuyorum kanayan hasretimi
Küllenmis umutlarımı yeniden dağlıyorum esmerim
Saclarin dalga dalga sariyorken tenimi bende sen sende ben oluyorum.
Gun böyle başlıyor böyle bitiyor yokluğunda
Sen yok musun? Hayır!
Hayalin içime kazınmış bir kere
Bırakmıyor beni bana.
Ufukturu 
Yorum bırakın