Ufukturu

Son 2-3 aydır Pubg oynuyorum. Başlarda fena bağımlısı olmuştum ama çok şükür artık zorda olsa kendimi kontrol etmeyi başardım. Belli saatler dışında öyle her gittiğim yerde kendimi ortamdan soyutlayıp oyuna kaptırmıyorum.

Yaşadığımız sıkıntılar ve günden güne bulunduğum ülkede yalnızlaşıyor olmamız, buradaki hayatımızın cazibesini gölgeliyor. En yalın ifade ile yalnızlaşıyoruz. Ben, eşim, çocuklarım tam anlamıyla yalnızlaşıyoruz. Her gün birer ikişer umutlarıyla birlikte buraya gelenlerin umutlarını bırakarak buradan uzaklaşmasıyla bizde umutlarımızı yitiriyoruz. Tutunamayanların günden güne arttığı bu ülkede biz tutunmaya çalışanların sayısı artık ellerimizin parmaklarıyla sayılacak kadar az.

İnsanı özünde iyi olsa da, kültürünün, hayat tarzlarının bize yabancılığıyla bu ülkede sosyalleşmek bizim için o kadar zorki. İnsanın aynı dili konuşan, aynı şeye gülen aynı şeye kızan, üzülen insanlara ihtiyacı oluyor. Gönül muhabbet istiyor. Ama daha henüz dilini bile zor konuştuğumuz insanlarla beraber gülmek beraber üzülmek en azından şimdilik bizim için zor.

Pubg işte  tamda neredeyse bu monotonluk ve yalnızlıktan bunaldığım zamsanda imdadıma yetişti diyebilirim. Önce sadece oynuyordum. Oynayanlar bilir genellikle 4 lü takım halinde oyunlar tercih edilir. İyi bir takım olursanız hayatta kalma şansınız artar. 100 kişiden son kalan olmak için tam anlamıyla açlık oyunlarındaki  gibi hayatta kalma mücadelesi verirsiniz. Oynarken isterseniz sadece aynı dili konuştuğunuz insanlarla takım oluşturma seçeneği ile sadece Türkçe konuşan yani türklerle de takım olabilirsiniz. Bende öyle yaptım. Ve şimdi 1-2-3 derken 20 küsür tane arkadaşım oldu. Yaş 38 ben ve pubg yanyana konulacak yaşı geçtiğimi biliyorum. Ama baştada dedim ya maksat adam öldürmek değil maksat muhabbet. Artık her akşam çocukları yatırdıktan sonra beraber oynadığım bir takımım bile var. Biri Antalyadan benim gibi 40 ına merdiven dayamış asansör işi yapan bir arkadaş, biri Muğlada bir öğrenci, biride Güney doğuda uzman er isimleri bende kalsın. Zaman zaman takımda bir eksik olduğunda eklenen başkalarıda oluyor elbette ama bu 4 lü hemen her akşam bir araya geliyor 1-2 saat oynuyor, oynuyorken öldürüyor, öldürürken muhabbetin dibine vuruyoruz! Şaka bir yana onlar bilmiyor ama ben oynamaktan çok muhabbet etmeye geliyorum. Çünkü bilmiyorlar benim kim olduğumu, neden burada olduğumu? SAdece burada bir işim olduğunun dışında neden burada yaşadığımı?.. Bilmiyorlar kendi vatandaşımdan biriyle sadece havadan sudan muhabbet edebilmenin benim için ne kadar değerli olduğunu. Bilmesinler de zaten. Büyüsü bozulmasın ben karşılıklı çay içiyormuş gibi içerkende dostlarımlar esprilerin havada uçuştuğu bir hoşmmuhabbet yaptığımı hayal ederek biraz olsun avunayım.

Eşim buna ses çıkarmıyor. Kızmıyor belki benim adıma mutlu oluyor.

Hasılı Pubg bir oyundan çok fazlası benim için