Ufukturu

Tek kişilik halay

Bir yazı, okurken yazının kahramanında sizden de birşeyler buluyorsanız ve okudukça sanki sizi de tanıyorda sizin küçük sırlarınızı ifşa ediyormuş hissine kapılıyorsanız, demekki o yazı azda olsa güzel yazılmış demektir.
Sizden birşeyler verebilmişsem ne mutlu bana. (burda benim yazımında güzel olduğunu ima ediyorum ) Bunun yanında bu hikayelerin devamı adına bana mazide unutulmaya yüz tutmuş küçük haylazlıklarımı, sıradışı hatıralarımı hatırlatıp bunlarıda yaz bence diyerek hafızamı tazeleyip tazelerkende bıyıkaltı gülen abilerime ablalarıma da teşekkür ederim. (ablalar uzun saçlarının arasında tebessümlerini gizlemeye çalışmış olabilir)
Elbette şimdilerde düşündükçe anlamakta güçlük çektiğim davranışlarım hareketlerim oldu.
Mesela:
Şimdilerde artık mazi olsada düğün salonlarındaki masa üstlerinde, alkışla tempo tutularak oynatılan küçük çocuklar bilmiyorum sizlerin hatırlayabileceği türden anılar mı? Oysa benim için bu kareler hayat filmimin hala unutamadığım komik baş rollerini oynadığım anılardır.
Ben çok bilirim sahnede şarkı söyleyen abilerin ablaların cıstaklı müziklerine masaüstünde oynatılarak karşılık verdiğimi. Bütün salonun asıl alkışlananı o abiler ablalar değildi. Bendim. Sahneye koşup göbek atmak halay çekmek için yarışan abilerin ablaların pardüselerin montların üst üste yığıldığı düğün salonu masalarının üzerine çıkarılıp ellerim iki yanda parmak şıklata şıklata Dila Hatundaki Kadir İnanır’a inat ne oyunlar oynamışımdır bilseniz.
Bütün insanlar sizi alkışlıyor yüzlerde gülücükler “hadi oyna kalk utanma bak millet seni istiyo heh afferim” gibi teşviklerle sanki çok önemli birşey yapıyormucasına oynamalar! Bir tane resmim bile var gözlerimdeki o ışıltıyı gördükçe aman Allah’ım bu ben miyim diyorum hafif yüzüm kızararak.