Ufukturu

Belgrad yazılarıma devam etmek istiyorum. Çünkü anlatacak dağlar kadar şey var. Dedim ya geldiğimden beri duygularım alt üst oldu. Burada insanlar çok nazik çok kibar. Her sabah apartmanda beni kim görse selam veriyor. Sanki 40 yıldır tanıyorlar.Allah aşkına söyleyin 10 yıl İstanbulda yaşadım. Birbirimize selam vermez olduk. Sabahları size selam veren hemde gülümseyerek selam veren birilerini en son ne zaman gördünüz. Bu her yerde aynı. Markete giriyorsunuz inanın herkes ama herkes size gülümseyerek merhaba diyor. Oysa beni kimse tanımıyor. Büyük markette de aynı küçük markette de aynı. Yine İster istemez İstanbul aklıma geliyor. O soğuk selamsız bandonun şefi kasiyerler insanı hayattan soğutuyorlardı. Haa sebebini sakın ola ki geçim sıkıntısına felan bağlamayın çünkü Türkiyedeki askari ücret Sırbistandan daha fazla ve Sırbistanda çalışanların ücreti daha düşük ama insanlarda nedenini daha yeni yeni keşfettiğim bir mutluluk var.  Karşımda yaşlı bir çift kalıyor. kaç kez geldiler hal diliyle ve çat pat benim sırpçamla anlaştık. Bize bir ihtiyacımız olursa aramaktan çekinmememiz gerektiğini çok defa tembihlediler. Hele bir ev sahibim varki adamın karşısında ben mahcubiyetten eriyorum. Burada genellikle evler eşyalı kiralanır. Kiralarkende gördüğünüz eksik ne varsa söylersiniz. Ellerinden geldiğince tamamlarlar. Nitekim ben ne söylediysem sağolsun hepsini giderdi. Daha da ötesi burada yeni bir iş kurduk. İsmini cismini söylemeyeceğim . Toptan ticaret diyelim. Bir dükkan tuttuk. Ev sahibimde olduğunu bildiğim için kendisinden şarjlı tornavida istedim. Maksadım askılıkları profilleri duvara monte etmek. Adam üşenmedi bizimle dükkana kadar geldi. Dükkanda öyle yakın değil. Bildiği halde geldi.  Profillere baktı elimizdeki vidalara baktı.  “bunlar olmaz.” dedi.  Beni aldı buradaki iki yapı markete girdik. Doğru vida ve dübel için 1 saat dolaştık. Sonra bizimle tekrar dükkana geldi. Başladı monte etmeye. Bizede nasıl yapılacağını gösterdi. Zorla gönderdim kendisini. Bizim devamını halledebileceğimize ikna olduktan sonra gitti. Yani Türkiye’de kiracısını bu kadar sahiplenen kim vardır acaba. Ben ne duydum ne gördüm. Hele benden kirayı alışını görseniz. Sanki utanılacak birşey yapıyor. 

İnsana saygı var. Hani Avrupa ile ilgili anlatılan klişe vardır ya sürücülerin yayaya saygı duyması, işte ondan burda da var. Ama fazlası yok! Bir eksileri var arabanla şerit değiştirmeye gör kimse yavaşlayıp sana izin vermiyor. Şerit değiştirip önlerine geçmeni kendilerine küfür gibi addediyorlar. Yani canınızın istediği gibi makas atmaya görün. İyi laf yersiniz. Ama ışıklı kavşaklarda yandan iteleyerek kimse senin önüne geçmiyor o konuda da birbirlerinin hakkını gözetiyorlar.

Biz Türklere çok garip gelecek bir başka huyları var ki nereye oturtacağımı bilemedim. Toplu ulaşım araçlarından gençlere özellikle öğrencilere yer veriyorlar. Hemde yaşlılar veriyor. Birde Metrobüslerdeki gibi kimsenin boş yer olsada biz otursak derdi yok. Bazen boş koltuğa araç kalabalık olsa dahi oturan çıkmıyor. Adamlar zaten dinçler. Burda insanların sabahları rahatluıkla yürüyüş yapabileceği yeşil alanlar bolca mevcut ve sabah 6 dan sonra parklarda yaz kış yürüyen insanlara rastlıyorsunuz.

Burda insan yaşadığını hissediyor. Yediğinden de lezzet alıyor içtiğindende. GDO nedir bilmiyorlar. Pazarlara gidin domates alın tadına doyamazsınız, Kasaba gidin tavuk alın dersiniz ki bu tavuksa benim daha önce yediğim neydi, hele ki peynir; daha önce yediğimiz patates püresiymiş meğersem burda yediğiniz peynire doyamazsınız. Bal varya bal size ucuz diye televizyonlarda sattıkları bal. İşte o fiyata burda en kalitelisini alıyorsunuz. Kayınbiraderim bal alırken hani gerçek mi bu diye soracak oldu. SAtıcı bunu kendisine hakaret saydı.  Hile hurda yok yani. Çakallık nedir henüz bilmiyorlar! CAnım ülkem hala canım ülkem, ama biz mahvettik inanın. Biz ülkemizi yaşanmaz hale getirmişiz ve bunun farkında değiliz farketmek için ülkeden dışarı çıkmak gerekiyormuş. Velhasılı kelam biz mi müslümanız diye soruyorum kendi kendime?