Ufukturu

Uçmak

Eminim Türkiye’de herkes vaktiyle çok meşhur olan Çocuklar Duymasın dizisini izlemiştir. Bilen bilir o dizideki meşhur psikolok ne zamanki Haluk’la bir problem hakkında konuşsa hemen Haluk’un çocukluğuna inmek istiyordu. O psikoloğa göre yetişkinlerde problem adına ne varsa hepsinin kaynağında bilinçaltına atılan kötü çocukluk tecrübeleri vardı. Aslında sadece bu dizide değil meşhur Amerikan cinayet filmlerindeki seri katillerin istisnasız hepsinin kötü bir çocuklukları olmuştur.
Neyse efendim benim varacağım nokta kötü bir çocukluk dönemi felan değil. Bende de hala rüyalarımıda süsleyen bir garip fantazi vardır çocukluktan kalan.
Bendeniz küçüklüğümden beri uçmanın hayallerini kurarım. Diyeceksinizki uçmayı kim istemezki. Elbette herkes ister fakat ben kendimi bildim bileli daldan dala konan canı istediği zaman uzak mesafelere uçan ve genelde düşmanlarından uçarak kaçan bir kahraman rüyaları görmekteyim. Elbetteki o kahraman ben oluyorum[Image].

Anlıyorumki çocuk dünyamda neyi görmüşsem neye özenmişsem hayal dünyamda o şekilde şekillenmiş durumda.

Süpermen serisini her gördüğünü gerçek sanan yaşlarda, baştan sona izlemiş birisiyim. Ve yine o yaşlarda abilerim sayesinde bütün havada karada uçan kaçan ninja filmlerini aynı dönemde izlemiş e haliylede tıpkı o filmlerdeki gibi çatıdan çatıya uçmaya kovalamaya özenmişimdir.

Sonuç şu ki küçüklüğümden beri o televizyonlardaki ütopik kahramanları gerçek sanarak bende rüyalarımda hep uçarım hatta öyleki her rüyamda “Aaa ben aslında uçabiliyormuşum” der şaşarım ve öyleki süper kahramanlar gibi, uçtuğumu ondan bundan saklamaz klark kent gibi ikinci bir aptal kimlik oluşturmaz, göğsümü gere gere mahallede top oynayan arkadaşlara, komşunun kızlarına havamı basa basa o sokak senin bu sokak benim demeden uçarım efendim. Fakat dedimya süpermen hikayeleri ile ninja hikayeleri birbirinden farklıdır ve ninjalar hayal dünyamda daha baskın yer işgal ettiklerinden olsa gerek onlar gibi sadece damdan dama sınırlı olarak uçabiliyorum rüyalarımda. Çok zorlamışımdır bulutlara kadar uçmayı ama nedense artık Allah’ın hikmetinden midir rüyalar böyle sınırlı mekanlardamı yaşanıyor ne, 3-5 kat yüksekten öteye uçamamışımdır. Ve hatta yine bu rüyalarda uçma girişimi muhakkak toprak zeminden yukarı doğru gerçekleşmiştir. Yani böle bir balkondan veya göktelenden kendimi hiçbir zaman boşluğa bırakmayı gözüm kesmemiştir. Rüyada olsa, uçabilsemde o boşluklar beni korkutmuştur. En garantilisi yerden havalanmaktır benim rüyalar alemimde. Boşluk neme lazım sakat iştir.

Efendim hadi bir yere kadar bu rüyaları görür insan ama yaş olmuş 26 daha hala aynı rüyaları görmekteyim. Kendi kendime neden hala diye sordum ve kendi iç dünyamda bunun cevabını ararken bir hatıram bana cevap oldu. Yine ben küçükkken, üzerime bir masanın örtüsünü pelerin diye geçirmiş o karyola senin bu karyola benim uçarken anneme şunu söylemiştim: “anne ben büyüyünce uçacam. Hep dualarımda Allahtan uçmayı istiyom.”Annem gülmüştü. “Allahtan bişeyi çok istersen verir” demişti bana. Buyurun buradan yakın.

Elbette Allah isteyin vereyim demiştir ve onun için zor iş yoktur. isterse benide uçurmaya muktedirdir. Onun kudretini haşa sorgulamak haddim değildir. Fakat küçüktüm ve annemin bu sözleri o kadar bende tesir etmiştirki. Yarattığı dünyaya fizik kanunları koymuştur Allah ve baştada yerçekimi kanunu vardır. İnsana kendi mahiyetiyle bu kanunu aşma yeteneği vermemiştir maalesef.

Bendenizse annemin bu sözlerine o kadar inanmışımki artık bilinçaltıma yerleşmiş ve ben bugün içten içe hala bir gün süpermen gibi uçabilmenin hayallerini kuruyorum. Hala gönlümü çalanın bugün neler yaptığını öğrenebilmek için geceleri uçsam da penceresine konsam şarkılarını mırıldanıyom. Kimbilir Allah’ın hikmetinden sual olunmaz “Allah birşeyi çok istersen verir”